Κυκλοφορεί νοθευμένη κοινωνία...
Για ένα παιδί που χάθηκε άδικα, όπως τόσα κάθε ημέρα. Η ψυχή χάνεται όταν δεν πιστεύει κανείς στην ύπαρξή της. Κι όταν ο ίδιος δε μπορείς να σταθείς στη ψυχή σου, όταν τελικά ούτε οι δικοί σου μπορούν να σου δώσουν το χέρι βοηθείας που ζητάς, η κοινωνία που απαιτεί να ζήσεις για αυτήν, γιατί αποτελείς μέλος της, ζωτικό της μέρος, τη κρίσιμη στιγμή δε σε βλέπει καν, σε αγνοεί και σε αφήνει να αυτοκαταστραφείς, μόνος, σε ένα κλειστό δωμάτιο, με μια μόνη τελευταία σύντροφο. Ακόμα κι αν εσύ ήθελες, ακόμα κι αν είχες ζητήσει βοήθεια, αυτή δε θα ερχόταν ποτέ από το «κοινωνικό κράτος δικαίου». Εύκολα λόγια, μεγάλες θεωρίες, χωρίς πρακτική, ανύπαρκτες στην ουσία. Κι εγώ υποτίθεται τις μαθαίνω κάθε μέρα και εξετάζομαι σε αυτές. Ψεύτικες θεωρίες που προσπαθούμε όλοι τελικά να πιστέψουμε σε αυτές. Υπάρχει, λένε, δικαίωμα στη ζωή, υπάρχει και δικαίωμα στο θάνατο; Κάποιοι υποστηρίζουν ότι η ζωή σου είναι μέρος της κοινωνίας και ως εκ τούτου έχεις υποχρέωση σε αυτή την κοινωνία να ζήσεις. Γελο...