Ξέχασε 10.000 ευρώ σε δημόσιες τουαλέτες!

Δε μπορεί να μην έχετε ξεχάσει ποτέ κάτι....
Μπουφάν...
Κλειδιά........
Κινητό.........
Αναπτήρα..
Τσιγάρα.....

Σε...
Μαγαζί.......
Μπαράκι....
Καφετέρια..
Άλλο σπίτι..

Το Όσκαρ όμως θα δοθεί στον κύριο που ξέχασε:

Πλαστική σακούλα....

Σε...
Δημόσιες Τουαλέτες...

Μια μικρή παρατήρηση μόνο, για να μη νομίζεις ότι είσαι αδικημένη/ος:

Το περιεχόμενο της σακούλας ήταν 10.000 ευρώ!!

Φύγαμε για Δυτική Γερμανίαααααα!!!!!

www.ethnos.gr/article.asp?catid=11512&subid=2&pubid=2494743

Σχόλια

Ο χρήστης Μαύρος Γάτος είπε…
Εγώ! Εγώ τα ξέχασα! Καλέ μου άνθρωπε!

Μισά μισά, οκ;;;;

Σ;ο)))

ΥΓ πονηρό μού ακούγεται πάντως αυτό, μπας και ήταν κανένα μοντέλο ο παθών; μπας και είχε παραδώσει καμμιάν άσπρη σκόνη; ΓΙΑΤΙ χέστηκε και "ξέχασε" τα λεφτά;;;; λέμε, τώρα...
20 Φεβρουαρίου 2009 στις 8:45 μ.μ.
Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

..είναι που ονειρεύομαι σαν τον Καραγκιόζη...

Εικόνα
Την τελευταία του πνοή άφησε αργά το βράδυ του Σαββάτου ο μεγάλος δημιουργός του θεάτρου Σκιών, Ευγένιος Σπαθάρης, σε ηλικία 85 ετών. Ο Ευγένιος Σπαθάρης γεννήθηκε τον Ιανουάριο του 1924 στην Κηφισιά, όπου και μεγάλωσε. Ο πατέρας του Σωτήρης ήταν επίσης καραγκιοζοπαίχτης, μια τέχνη την οποία ερωτεύτηκε ο μικρός Ευγένιος και ακολούθησε μετά τις εγκύκλιες σπουδές του παρά τις αντιρρήσεις της οικογένειάς του. Τα πρώτα χρόνια, από το 1942 που ξεκίνησε και από το 1945 έως το 1950 ο Ευγένιος Σπαθάρης έπαιζε σε υπαίθρια αυτοσχέδια θέατρα, σε πλατείες, πεζοδρόμια και κινηματογράφους. Ο Διάκος , ο Κολοκοτρώνης , ο Κατσαντώνης έγιναν οι πρωταγωνιστές του στα χρόνια της Κατοχής σε έργα ηρωϊκά, με αποτέλεσμα να συλληφθεί και να οδηγηθεί στην Κομαντατούρ. Είναι χαρακτηριστικό πως για να τον αφήσουν, αναγκάστηκε να δώσει δυο παραστάσεις για τον Φρούραρχο. Τις φιγούρες τις έφτιαχνε μόνος του , από χαρτόνι κούτας και μπακαλόχαρτο. Πίσω από το πανί είχε μαζί του ένα ή δύο βοηθούς που βαστούσαν τις φ...
Διαβάστε περισσότερα

Από την οπτική γωνία μιας XLS-250!

Εικόνα
"Βράδυ Σαββάτου!Κι εσύ 'σαι κάπου, άραγε που να βρίσκεσαι; Γιατί να λες;" Βράδυ Σαββάτου, μεσά νυχτα για τη ν ακρίβεια, μια κρύα νύχτα στα μέσα του Φλεβάρη, κι ένιωσα πά νω μου τις πρώτες νιφάδες χιονιού! Τι έκπληξη; Το είχα ακούσει να το λέει ο κόσμος που περνούσε για την αναμενόμενη κακοκαιρία , και να που τελικά είχαν δίκιο! Και ιδού, η πρώτη μου εικόνα: Η ώρα περνούσε, και το χιόνι, έπεφτε πάνω μου, μεταμορφώνοντάς με, σε μια XLS έτοιμη για γάμο! Λίγες ώρες αργότερα, ένιωθα πως ήμουνα καλυμμένη με ένα μεταξωτό άσπρο πανωφόρι από βαμβάκι. Και ιδού... Ήταν πραγματικά πολύ όμορφα! Τα παιδιά βγήκαν να παίξουν με το χιόνι... όπως και οι τετράποδοι φίλοι μου... Το βράδυ είχε ρίξει πολύ χιόνι.. Κι έτσι το πρωί, όλα ήταν ντυμένα στα άσπρα... Αυτή λοιπόν, είναι η δική μου οπτική γωνία...
Διαβάστε περισσότερα